Astro Ciencia

Unha constelación defínese como un conxunto de estrelas e a súa posición no ceo é xeralmente inmutable. Ao longo dos séculos as poboacións que observaban as constelacións decidiron darlles nome segundo a súa silueta formada por liñas non visibles que conectan os astros da agrupación. En total, hai 88 agrupacións de estrelas que aparecen na esfera celeste e que toman o seu nome de figuras relixiosas ou mitolóxicas , animais ou obxectos. A bóveda celeste subdividiuse en 88 sectores definidos; a cada unha correspóndelle unha determinada rexión do ceo: hai constelacións visibles desde ambos os hemisferios da Terra e outras observables só desde un deles. Este termo tamén se refire a áreas delimitadas da esfera celeste que comprenden os grupos de estrelas con nome. Dentro das 88 constelacións están as 12 elípticas , popularmente coñecidas como “as do zodíaco”. Elas son: Aries: é a primeira das constelacións do zodíaco; atópase entre as constelacións de Pisces, ao oeste, e Taur...

Cosmos de Carl Sagan Cosmos é un libro escrito por Carl Sagan en 1980, baseado na serie de documentais Cosmos: Unha viaxe persoal que el mesmo produciu xunto á súa última esposa Ann Druyan. O libro contempla a existencia humana desde un punto de vista científico e materialista, e introdúcenos cara á conciencia do noso lugar e sentido no cosmos. Un, dous, tres... infinito de George Gamow O seu autor, George A. Gamow , foi un físico soviético (despois nacionalizado norteamericano) moi reputado, alumno de Bohr e Rutherford e autor, entre outros traballos, de varios sobre a estrutura do átomo. Este libro presenta propostas sobre a estrutura do Universo, desde o microcosmos ao macrocosmos , e estuda con gran amenidade o enigma do infinito desde varias perspectivas. Convida tamén a reflexionar sobre a idea do tempo e dos espazos de máis de tres dimensións. Os tres primeiros minutos do universo de Steven Weinberg Esta obra mestra de divulgación científica, ...

Unha eclipse lunar consiste no paso dun satélite planetario, como a Lúa, pola sombra proxectada polo planeta, de forma que a iluminación directa do satélite por parte do Sol interrómpese. As eclipses lunares teñen lugar unicamente preto da fase de lúa chea, e poden ser observados desde amplas zonas da superficie terrestre, particularmente de todo o hemisferio que non é iluminado polo Sol, sempre que a Lúa estea por encima do horizonte. Normalmente a desaparición da Lúa non é total; o seu disco queda iluminado pola luz dispersada pola atmosfera terrestre e adquire un halo avermellado. A sombra total producida pola terra queda rodeada por unha rexión de sombra parcial chamada penumbra. Nas etapas iniciais e postremeiras da eclipse lunar, a Lúa entra en penumbra. Dependendo de se a lúa entra ou non completamente en zona de umbra pódense distinguir as eclipses totais de Lúa, cando o satélite mergúllase completamente en umbra , as eclipses parciais de Lúa, cando penetra ...

Unha eclipse solar consiste no escurecemento total ou parcial do Sol que se observa desde un planeta polo paso dun satélite, por exemplo o paso da Lúa entre o Sol e a Terra. Unha eclipse de Sol só é visible nunha estreita franxa da superficie da Terra. Cando a Lúa interponse entre o Sol e a Terra, proxecta sombra nunha determinada parte da superficie terrestre, e un determinado punto da Terra pode estar inmerso no cono de sombra ou no cono de penumbra. Aqueles que se atopen na zona na cal se proxecta o cono de sombra verán o disco da Lúa superpoñerse integramente ao do Sol, e neste caso terase unha eclipse solar total. Quen se atope nunha zona interceptada polo cono de penumbra, verán o disco da Lúa superpoñerse só en parte ao do Sol, e tense unha eclipse solar parcial. Dáse tamén un terceiro caso, cando a Lúa nova atópase no nodo a unha distancia maior con respecto á media, entón o seu diámetro aparente é máis pequeno con respecto ao habitual e o seu disco non alcanza a cubr...

Detéctanse dous potentes erupciones solares. A segunda é a máis intensa e rexístrase desde decembro de 2008, segundo informa a NASA nun comunicado. Os chorros de radiación que se desprenden destas erupciones foron detectados polo satélite ''Solar Dynamics Observatory'' da axencia espacial estadounidense ás 09:10h GTM e 12:02h GTM, dúas horas máis que na España peninsular, respectivamente. Segundo o 'Centro de Predición de Meteoroloxía Espacial' , estas erupciones chamadas de "categoría X" perturbaron as comunicacións de radio de alta frecuencia durante unha hora no lado da Terra situado fronte ao Sol e tamén as comunicacións de baixa frecuencia utilizadas na navegación. Ademais, poden alterar o funcionamento dos satélites de comunicación e o GPS, así como as redes de distribución eléctrica ao alcanzar a atmosfera superior da Terra. As dúas erupciones producíronse nunha rexión activa do Sol onde xa ocorrera unha erupción de intensidade media o 4 d...

A astronomía é unha ciencia que tamén está vinculada á fotografía. De feito, moitas das teorías desenvolvidas por científicos do século XVII -como Johannes Kepler- tiñan unha base moi sinxela: mirar os planetas co telescopio e estudar os seus movementos. Na actualidade, os observatorios astronómicos son responsables de analizar fenómenos do espazo exterior e, ademais, de deixarnos asombrados con impresionantes imaxes. Existe un gran número de observatorios astronómicos repartidos por diferentes lugares do mundo. Especialmente selecciónanse aquelas zonas menos afectadas pola contaminación lumínica e cuxas condicións son as máis apropiadas para mirar o ceo.  OBSERVATORIOS DAS ILLAS CANARIAS Destaca especialmente o observatorio astronómico da Palma, o cal é considerado un dos máis importantes do mundo e no que se construíu o Gran Telescopio Canarias, o maior telescopio óptico xamais construído. Grazas a el pódense estudar obxectos astronómicos situados a unha distancia moi afasta...

Cando o fenómeno natural da aurora polar prodúcese nas rexións próximas ao polo norte chámase aurora boreal ( cuxo nome provén de ''Aurora'', a deusa romana do amencer, e da palabra grega ''Bóreas'', que significa norte).  Cando aparece nas rexións próximas ao polo sur, denomínase aurora austral. Adoita ocorrer nos meses de setembro a outubro e de marzo a abril, en períodos de maior actividade das manchas solares. É posible vela mellor en Noruega, Suecia, Finlandia, Alaska, Canadá, Escocia, Rusia, entre algúns outros lugares. Aurora boreal en Suecia A aurora boreal é un fenómeno natural que provoca unha luminosidade marabillosa, enchendo o ceo de cores perfectas e unha beleza indescritible. Sucede cando os ventos solares afectan o campo magnético da Terra. As Partículas liberadas en explosións solares quedan retidas na atmosfera, causando erupciones na superficie da estrela e dando lugar ás tormentas solares. A aurora boreal pode aparecer ...